ธรรมะ บทที่ 395

สจฺจํ หเว สาธุตรํ รสานํ
ความซื่อสัตย์นั่นแล ดีกว่ารสทั้งหลาย

ธรรมะ บทที่ 394

ขนฺติพลา สมณพราหมณา
สมณพรามหณ์ มีความอดทนเป็นกำลัง

ธรรมะ บทที่ 393

ความสันโดด พอใจ ในสิ่งของ
เช่นเงินทอง ของตน แม้ล้นหลาย
เมื่อมีน้อย จ่ายน้อย ค่อยสบาย
ความจนหาย เลยลับ กลับมั่งมี.

ธรรมะ บทที่ 392

ขนฺติ ธีรสฺสลงฺกาโร
ความอดทน เป็นเครื่องประดับ ของนักปราชญ์

ธรรมะ บทที่ 391

ปมาเทน น สํวเส
ไม่ควรสมคบด้วยความประมาท

ธรรมะ บทที่ 390

การรู้เห็น ความจริง สิ่งเที่ยงแท้
ไม่ผันแปร สี่ชนิด ไม่ผิดหลง
ตัดตัณหา มูลราก พรากทุกข์ลง
เป็นการส่ง ข้ามฟาก จากสาคร.

ธรรมะ บทที่ 389

ต้องตั้งตน กายใจ ในทางถูก
เร่งฝังปลูก ตนไว้ ให้ถูกหลัก
เมื่อตัวตน ยังมี เป็นที่รัก
ควรพิทักษ์ ให้งาม ตามเวลา.

ธรรมะ บทที่ 388

โกธํ ฆตฺวา สุขํ เสติ
ฆ่าความโกรธได้ อยู่เป็นสุข

ธรรมะ บทที่ 387

อตฺตานํ ทมยนฺติ สุพฺพตา
ผู้ประพฤติดี ย่อมฝึกตนอยู่เป็นนิจ

ธรรมะ บทที่ 386

ควรคบหา บัณฑิต เป็นมิตรไว้
จะช่วยให้ พ้นทุกข์ สบสุขสันต์
ความคิดดี เลิศล้ำ ยิ่งสำคัญ
ควรคบกัน อย่าเขว ทุกเวลา.

ธรรมะ บทที่ 385

อปฺปมาทญฺจ เมธาวี ธนํ เสฏฺฐฺ รกฺขติ
ปราชญ์ย่อมรักษาความไม่ประมาทไว้ เหมือนทรัพย์ประเสริฐสุด

ธรรมะ บทที่ 384

ทำให้แจ้ง นิพพาน ผลาญสังโยชน์
ตรวจตราโทษ ธาตุ ขันธ์ หมั่นฝึกถอน
เอาอรหัต มรรคญาณ เผาราญรอน
ดับทุกข์ร้อน นิพพาน สำราญนัก.

ธรรมะ บทที่ 383

มนาโป โหติ ขนฺติโก
ผู้มีความอดทน ย่อมเป็นที่ชอบใจของบุคคลอื่น

ธรรมะ บทที่ 382

หมดราคะ โทสะ โมหะแล้ว
จิตผ่องแผ้ว เลิศดี ไม่มีสอง
ย่อมมีค่า สูงจริง ยิ่งเงินทอง
เหมือนสูริย์ส่อง ท้องฟ้า สง่างาม.

ธรรมะ บทที่ 383

ผู้จับเสมอด้วยโทสะไม่มี
ข่ายเสมอด้วยโมหะ ไม่มี
แม่น้ำเสมอด้วยตัณหา ไม่มี.

ธรรมะ บทที่ 381

โกโธ สตฺถมลํ โลเก
ความโกรธเป็นดังสนิมศัสตราในโลก

ธรรมะ บทที่ 380

จะทำงาน การใด ตั้งใจมั่น
อย่าผัดวัน ทำเล่น เช้า เย็น สาย
ไม่ทิ้งคา อากูล มากมูลมาย
เร่งคลี่คลาย ให้เสร็จ สำเร็จการ.

ธรรมะ บทที่ 379

มนาโป โหติ ขนฺติโก
ผู้มีความอดทน ย่อมเป็นที่ชอบใจของบุคคลอื่น

ธรรมะ บทที่ 378

ควรบูชา ไตรรัตน์ ขัตติเยศร์
ผู้วิเศษ ก่อเกื้อ เหนือเกศา
ครูอาจารย์ เจดีย์ ที่สักการ์
ด้วยบุปผา ปฏิบัติ สวัสดิ์การ.

ธรรมะ บทที่ 377

เร่งประพฤติ พรหมจรรย์ อันประเสริฐ
เพื่อให้เกิด สุขล้วน โดยถ้วนถี่
ตั้งแต่ทาน ถึงสิกขา บรรดามี
สมบูรณ์ดี พรหมจรรย์ ย่อมมั่นคง.

ธรรมะ บทที่ 376

ขนฺติ ตโป ตปสฺสิโน
ความอดทน เป็นตปะ ( ต บ ะ ) ของผู้พากเพียร

ธรรมะ บทที่ 375

อุฏฺฐาตา วินฺทเต ธนํ
คนขยัน ย่อมหาทรัพย์ได้

ธรรมะ บทที่ 375

อุฏฺฐาตา วินฺทเต ธนํ
คนขยัน ย่อมหาทรัพย์ได้

ธรรมะ บทที่ 374

ขนฺติ ปรมํ ตโป ตีติกฺขา
ขันติ คือความอดทน เป็นตบะอย่างยิ่ง

ธรรมะ บทที่ 373

เปล่งวจี สัจจะ นวลละม่อม
กล่าวเกลี้ยกล่อม ไพเราะ กาลเหมาะสม
เจือประโยชน์ เมตตา ค่านิยม
รื่นอารมณ์ ผู้ฟัง ดังเสียงทอง.

ธรรมะ บทที่ 372

เป็นเมืองกรุง ทุ่งนา หรือป่าใหญ่
ทางมาไป ครบครัน ธัญญาหาร
มีคนดี ที่ศึกษา พยาบาล
ปลอดภัยพาล ควรอยู่กิน ถิ่นนั้นแล.

ธรรมะ บทที่ 371

อย่าคบมิตร ที่พาล สันดานชั่ว
จะพาตัว เน่าดิบ จนฉิบหาย
แม้ความคิด ชั่วช้า อย่ากล้ำกราย
เป็นมิตรร้าย ภายใน ทุกข์ใจครัน.

ธรรมะ บทที่ 370

อโหรตฺตมตนฺทิตํ ตํ เว ภทฺเทกรตฺโตติ
คนขยันทั้งคืนทั้งวัน จักไม่ซึมเซา เรียกว่า แต่ละวันมีแต่นำโชค

ธรรมะ บทที่ 369

นตฺถิ โลเก อนินฺทิโต
คนไม่ถูกนินทา ไม่มีในโลก

ธรรมะ บทที่ 368

เมื่อยามญาติ อัตคัด เกินขัดข้อง
ควรหาช่อง สงเคราะห์ ไม่เลาะหนี
เขาซาบซึ้ง ถึงคุณ อบอุ่นดี
หากถึงที เราจน ญาติสนใจ.

ธรรมะ บทที่ 367

กุศลบุญ คุณล้ำ เคยทำไว้
จะส่งให้ สวยเด่น เช่นดวงแข
ทั้งทรัพย์ยศ ไมตรี มีเย็นแด
เพราะกระแส บุญเลิศ ประเสริฐนัก.

ธรรมะ บทที่ 366

พาโล อปริณายโก
คนโง่ คนพาล ไม่ควรเป็นผู้นำ