ธรรมะ บทที่ 292

ควรเป็นคน สอนง่าย ไม่ตายด้าน
ก่อรำคาญ ค่ำเช้า ไม่เข้าไหน
ไม่ซัดโทษ ของตน ให้คนใด
เมื่อมีใคร สอนพร่ำ ให้นำมา.

ธรรมะ บทที่ 291

กตัญญู รู้บุญ คุณพ่อแม่
คนเฒ่าแก่ แลอาจารย์ ท่านทรงศีล
จอมมุนินทร์ ปิ่นเกล้า เจ้าธานี
หาวิธี แทนคุณ สมดุลกัน.

ธรรมะ บทที่ 290

จิตเกษม เปรมปรีดิ์ ดีตลอด
เป็นจิตปลอด จากโอฆ ในโลกสาม
เครื่องผูกมัด สลัดหมด แสนงดงาม
เข้าถึงความ สุขสันต์ นิรันดร.

ธรรมะ บทที่ 289

ปมาโท รกฺขโต มลํ
ความประมาท เป็นมลทินของผู้รักษา

ธรรมะ บทที่ 288

ปมาทมนุยุญฺชนฺติ พาลา ทุมฺเมธิโน ชนา
คนพาลมีปัญญาทราม ย่อมประกอบแต่ความประมาท

ธรรมะ บทที่ 287

ศิลปะ ต่างอย่าง ทางอาชีพ
ควรเร่งรีบ เรียนรู้ ชูศักดิ์ศรี
มีบางคน จนอับ กลับมั่งมี
ฉลาดดี มีศิลป์ หากินพอ.

ธรรมะ บทที่ 286

โภคา สนฺนิตยํ ยนฺติ วมฺมิโกวูปจียติ
ค่อยๆ เก็บรวบรวมทรัพย์ ดังปลวกก่อจอมปลวก

ธรรมะ บทที่ 285

โกธํ ทเมน อุจฺฉินฺเท
พึงตัดความโกรธด้วยความข่มใจ

ธรรมะ บทที่ 284

โกธํ ปญฺญาย อุจฺฉินฺเท
พึงตัดความโกรธด้วยปัญญา

ธรรมะ บทที่ 283

คำว่า "ไฟ" ใครใคร รู้จักยิ่ง
ไหม้ในสิ่ง ที่ขวางหน้า ไม่สงสัย
แต่ไฟหนึ่ง ลุกโพลง อยู่ข้างใน
มันเผาไหม้ ไล่ลาม มานานวัน

ธรรมะ บทที่ 282

ความสันโดด พอใจ ในสิ่งของ
เช่นเงินทอง ของตน แม้ล้นหลาย
เมื่อมีน้อย จ่ายน้อย ค่อยสบาย
ความจนหาย เลยลับ กลับมั่งมี.

ธรรมะ บทที่ 281

โภคา สนฺนิตยํ ยนฺติ วมฺมิโกวูปจียติ
ค่อยๆ เก็บรวบรวมทรัพย์ ดังปลวกก่อจอมปลวก

ธรรมะ บทที่ 280

นตฺถิ โลเก อนินฺทิโต
คนไม่ถูกนินทา ไม่มีในโลก

ธรรมะ บทที่ 279

ชยํ เวรํ ปสวติ
ผู้ชนะ ย่อมก่อเวร

ธรรมะ บทที่ 278

กาลคตญฺจ น หาเปติ อตฺถํ
คนขยัน พึงไม่ให้ประโยชน์ที่มาถึงแล้วผ่านไปโดยเปล่า

ธรรมะ บทที่ 277

ของมึนเมา ทุกชนิด พิษคล้ายเหล้า
ใครเสพเข้า น่าตำหนิ สติเสีย
เกิดโรคร้าย แรงร้อน กายอ่อนเพลีย
ใครงดเสีย เป็นสุข ไปทุกวัน.

ธรรมะ บทที่ 276

ขนฺติ ธีรสฺสลงฺกาโร
ความอดทน เป็นเครื่องประดับ ของนักปราชญ์

ธรรมะ บทที่ 275

ปญฺญา นรานํ รตนํ
ปัญญา เปรียบเสมือน เครื่องประดับแห่งตน

ธรรมะ บทที่ 274

การสนใจ ใฝ่คว้า หาความรู้
ให้เป็นผู้ แก่เรียน เพียรศึกษา
มีศีลดี สติมั่น เกิดปัญญา
ย่อมนำพา ตัวรอด เป็นยอดดี.

ธรรมะ บทที่ 273

อปฺโป หุตฺวา พหุ โหติ วฑฺฒเต โส อขนฺติโช
ความโกรธน้อยแล้วมาก มันเกิดจากความไม่อดทน จึงทวีขึ้น

ธรรมะ บทที่ 272

ธมฺมเทสฺสี ปราภโว
ผู้เกลียดธรรม เป็นผู้เสื่อม

ธรรมะ บทที่ 271

อันวินัย นำระเบียบ สู่เรียบร้อย คนใหญ่น้อย เปรมปรีดิ์ ดีนักหนา
วินัยสร้าง กระจ่างข้อ ก่อศรัทธา เพราะรักษา กติกา พาร่วมมือ
ไม่พูดเท็จ พูดสอดเสียด และพูดมาก ละความยาก สร้างวิบาก ฝากยึดถือ
คนหมู่มาก มักถางถาก ปากข่าวลือ ต้องสัตย์ซื่อ ถือวินัย ใช้ร่วมกัน.

ธรรมะ บทที่ 270

อพทฺธา ตตฺถ พชฺฌนฺติ
คนพาลที่ยังไม่ถูกผูกมัด แต่พอพูดในเรื่องใด ก็ถูกผูกมัดตัวในเรื่องนั้น

ธรรมะ บทที่ 269

ทุกฺขํ สยติ โกธโน
คนมักโกรธ ย่อมอยู่เป็นทุกข์

ธรรมะ บทที่ 268

โกธสมฺมทสมฺมตฺโต อายสกฺยํ นิคจฺฉติ
ผู้เมามึนด้วยความโกรธ ย่อมถึงความไร้ยศศักดิ์

ธรรมะ บทที่ 267

มุตฺวา ตปฺปติ ปาปิกํ
คนกล่าววาจาชั่ว ย่อมเดือดร้อน

ธรรมะ บทที่ 266

ควรเป็นคน สอนง่าย ไม่ตายด้าน
ก่อรำคาญ ค่ำเช้า ไม่เข้าไหน
ไม่ซัดโทษ ของตน ให้คนใด
เมื่อมีใคร สอนพร่ำ ให้นำมา.

ธรรมะ บทที่ 265

สนาถา วิหรถ มา อนาถา
จงอยู่อย่างมีหลักยึดเหนี่ยวใจ อย่าเป็นคนไร้ที่พึ่ง

ธรรมะ บทที่ 264

มีคู่ครอง ต้องไม่ทำ ให้ช้ำจิต
จะพาผิด ไปข้าง ทางผุยผง
ต้องสงเคราะห์ แก่กัน ให้มั่นคง
รักยืนยง ด้วยกัน ถึงวันตาย.

ธรรมะ บทที่ 263

ขนฺติ หิตสุขาวหา
ความอดทน นำมาซึ่งประโยชน์สุข

ธรรมะ บทที่ 262

การสนใจ ใฝ่คว้า หาความรู้
ให้เป็นผู้ แก่เรียน เพียรศึกษา
มีศีลดี สติมั่น เกิดปัญญา
ย่อมนำพา ตัวรอด เป็นยอดดี.

ธรรมะ บทที่ 261

อันวินัย นำระเบียบ สู่เรียบร้อย คนใหญ่น้อย เปรมปรีดิ์ ดีนักหนา
วินัยสร้าง กระจ่างข้อ ก่อศรัทธา เพราะรักษา กติกา พาร่วมมือ
ไม่พูดเท็จ พูดสอดเสียด และพูดมาก ละความยาก สร้างวิบาก ฝากยึดถือ
คนหมู่มาก มักถางถาก ปากข่าวลือ ต้องสัตย์ซื่อ ถือวินัย ใช้ร่วมกัน.